Μια ακόμη ποικιλία, επί χρόνια στην κατηγορία των “ανεκτίμητων θησαυρών”, η οποία περίμενε στωικά κάποιος να την αναδείξει, για να πάρει τη θέση που της αξίζει.

Κατάγεται από τη Θεσσαλία και δεν πρέπει να συγχέεται με το Λημνιό το οποίο προέρχεται από τη Λήμνο. Έπειτα από αρκετές προσπάθειες που ξεκίνησαν κοντά στο 2000, για τη διάσωσή της, το 2007, ο Χρήστος Ζαφειράκης, ήταν ο πρώτος που εμφιάλωσε μία μονοποικιλιακή εκδοχή της.

Αν και πλέον υπάρχουν διάσπαρτες καλλιέργειες Λημνιώνας και σε άλλα διαμερίσματα της Ελλάδας, όπως η Μακεδονία και η Πελοπόννησος, ο κύριος όγκος εξακολουθεί φυσικά να βρίσκεται στη Θεσσαλία και συγκεκριμένα στις περιοχές του Τυρνάβου, της Ραψάνης και του χωριού Μεσενικόλα.

Είναι μία ποικιλία που ωριμάζει όψιμα. Το φυτό είναι ζωηρό, εύρωστο και παραγωγικό. Οι ράγες του σταφυλιού είναι μεγάλες, αλλά έχουν λεπτό φλοιό, γεγονός που την καθιστά ευαίσθητη σε ορισμένες ασθένειες.

Συνήθως οινοποιούνται ξηρά κρασιά, που είναι είτε ροζέ είτε ερυθρά, τα οποία μπορούν να ωριμάζουν σε ξύλινα βαρέλια ή και όχι. Με ερυθρή οινοποίηση, δίνει σκούρο χρώμα και βελούδινες τανίνες. Αρωματικά, η παλέτα περιλαμβάνει κόκκινα και μαύρα φρούτα, ορισμένα άνθη, βότανα και μπαχαρικά. Δίνει κρασιά που χαρακτηρίζονται από κομψότητα. Η αλκοόλη της είναι σχετικά υψηλή, αλλά σπάνια ξεπερνά το 13,5%. Έχει μέτριο σώμα και αρκετά υψηλή οξύτητα.

Και στις δύο εκδοχές της, ροζέ ή ερυθρή, μπορούμε να τη συναντήσουμε είτε σε χαρμάνι με ελληνικές ή διεθνείς ποικιλίες, είτε ως μονοποικιλιακή.

Τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά της, βοηθούν στο συνδυασμό της με μία ευρεία γκάμα φαγητών, από λευκό και ερυθρό κρέας ή φτερωτά κυνήγια, μέχρι και ερυθρωπούς φίλους από τη θάλασσα, όπως το κοκκινιστό χταπόδι και ο τόνος. Τα ροζέ κρασιά, μπορούν να είναι ακόμη πιο ευέλικτα και να συνδυαστούν και με άλλα πιάτα, όπως πολλές συνταγές ζυμαρικών, ενώ η εμφάνιση τα τελευταία χρόνια και ροζέ αφρωδών εκδοχών της, αυξάνει και άλλο την γαστρονομική της χρηστικότητα.

Μ.Ψ.
Α.Τ.